Achterflap: … is het verhaal van drie moeders en hun drie zonen van rond de dertig, die zich niet zonder problemen staande proberen te houden in het leven. De ene geeft een weinig succesvol mannenmagazine uit, de andere worstelt met zijn homoseksualiteit en de derde is wanhopig bedroefd vanwege het stuklopen van zijn langdurige relatie.
Terwijl de vrouwen horrorverhalen uitwisselen over hun jongens, beseffen ze hoezeer ze de binding met het leven van hun kroost hebben verloren. Ze besluiten dan ook dat het tijd is om hun zonen te redden. Het plan daarvoor is even simpel als radicaal: ze bellen onaangekondigd bij ieder van hun zonen aan, met de mededeling dat ze een week zullen blijven. De resultaten van deze goede intenties van de moeders zijn zonder meer hilarish, vaak desastreus, nu en dan ontroerend en altijd meeslepend.
Het is een leuk concept: drie vrouwen en hun drie zoons, en elk verhaal verteld vanuit nu eens dit, dan weer dat standpunt, zodat ieder van deze zes mensen aan bod komt, met hun idee over de ander, met hun eigen verhaal, met hun eigen belevenissen, met hun eigen geschiedenis. Toch wordt er geen twee keer hetzelfde verteld; er wordt makkelijk van vertelstandpunt gewisseld en het wordt nooit ingewikkeld.
Het einde is voorspelbaar: twee van de drie zoons gelukkig mét kleinkind voor de moeders, een derde met opzet alleen gelaten, want alle drie gelukkig, dat zou te veel op een happy end geleken hebben en dat scheen de schrijver vermeden te willen hebben.
*7/10*
Tags:*7/10*, William Sutcliffe
Eén reactie naar “Als jij maar gelukkig bent – William Sutcliffe”