Flaptekst: “Amy is getrouwd en werkt als serveerster in een klein restaurant. Haar relatie is net zo ingeslapen als het stadje waarin ze woont. Haar middagpauzes brengt ze door in het Park voor de Blinden, waar ze mannen bevredigt voor geld, en voor de macht die ze voelt wanneer ze een man weet te verleiden.
Op een dag wordt Amy aangesproken door een onbekende oudere man, Harris. Als hij vertelt dat hij haar overleden moeder heeft gekend, vergeet ze haar achterdocht en gaat ze naar zijn huis. In haar behoefte om meer te weten te komen over haar verleden wordt ze een gewillig slachtoffer van Harris, die haar dwingt zijn dikke vriend Garry te ontmoeten. Al snel wordt duidelijk dat Harris een spelletje met haar speelt. Maar wat voor spel? Wie gebruikt hier wie – en waarom?”
Aan het verhaal zelf was niet veel aan. Het voelde onwerkelijk aan, en veel sympathie kon ik voor die dwaze Amy niet opbrengen. Het einde klinkt nog veel ongelooflijker. Ik kon me totaal niet inleven!
Julie Myerson schrijft zonder aanhalingstekens, waardoor de dialogen even vaag klinken als ze zijn. De fragmenten zijn gedetailleerd, maar tussenin vallen gaten en soms wordt er naar het verleden teruggesprongen.
Het moet doorgaan voor een ‘thriller’, maar zo spannend vond ik het nou ook weer niet (voorspelbaar!).
Een dun boekje, dat is de reden dat ik het meenam van de bibliotheek. Wat ontspanningslectuur moest worden, is een zwaar overgedramatiseerd romannetje gebleken.
* 7/10 *
Tags:Julie Myerson
Eén reactie naar “Ik en de dikke man – Julie Myerson”