Mockingjay – Suzanne Collins (The Hunger Games #3)

Onder leiding van District 13 wordt district na district ingenomen en bevrijd van het juk van The Capitol. Katniss moet haar rol als ‘Mockingjay’, het symbool van de rebellie, opnemen ook al voelt ze daar helemaal niets voor. Haar familie is veilig overgebracht uit 12, maar Peeta en enkele andere van haar vrienden zijn in handen van President Snow.

Ongeloofwaardig, dat woord vat mijn gevoelens tegenover dit boek samen.
Zo ingenieus als de Hongerspelen zelf in elkaar zaten, zo onwerkelijk lijkt het oorlog voeren zoals Collins het beschrijft. Bij momenten vond ik het zelfs belachelijk. De actie opgezet door de rebellen om voorgenoemde vrienden te bevrijden van de slechteriken wordt zelfs niet uitgeschreven, terwijl het sowieso al ongeloofwaardig overkomt. Collins mist zo bovendien een kans om eindelijk wat vaart in het verhaal te krijgen, dat héél traag op gang komt, wat ik na de sneltreinvaart van de eerste twee trilogiedelen niet had verwacht. Er wordt diep (te diep?) ingegaan op gevoelens en gedachten, op Katniss’ pijn, verwarring, wanhoop, ongeloof, gediscussieer, heen-en-weer-gebots tussen Gale en Peeta, enzovoorts.
Ik heb mij vaak afgevraagd hoe ze dit deel zouden gaan verfilmen zonder dat de kijker in slaap valt. Alle actie barst immers pas los in het laatste deel, als Katniss en haar team The Capitol binnendringen, en dan lijkt de actiescène ook verdacht veel op een arena uit de Hongerspelen, iets waar Collins zich duidelijk beter in thuisvoelt dan in echte gevechten.

Ik kon me niet meer identificeren met het hoofdpersonage. (Katniss was namelijk de helft van de tijd ‘mentally disordered’.) Er zat geen vaart in het boek. Ik geloofde geen letter van de hele oorlog. Het happy end was erover; wel héél moeilijk voor Katniss om ein-de-lijk tussen haar aanbidders te kiezen als de beslissing voor haar wordt gemaakt doordat één van de twee naar een ander district verhuist. Voorspelbaar!

** 2 sterren. Dit laatste deel was een zware teleurstelling.

Slachthuis vijf – Kurt Vonnegut

Billy Pilgrim heeft de hel van WOII overleefd en bouwt een huisje-tuintje-boompje leven op in Amerika. De lezer leert gaandeweg meer over een rare kronkel in zijn hersens: hij is ontvoerd geweest door aliens die in vier dimensies leven en daarom niets geven om de dood. Ze kunnen verderspoelen en weer teruggaan in de tijd zoveel ze willen.

Zo is het boek ook opgebouwd: Billy die heen en weer flitst tussen heden, verleden en toekomst. De titel van het boek verwijst naar het verleden: Slachthuis vijf is de plaats waar Billy met andere Amerikaanse krijgsgevangenen in Dresden verbleef ten tijde van het bombardement waarmee op één nacht tijd de stad met brandbommen werd verwoest.

(Notitie tussendoor: tijdens dit bombardement zouden er 135.000 doden zijn gevallen, “meer dan de bom op Hiroshima”, maar dit aantal lijkt schromelijk overdreven door de Duitse zijde en wordt fel tegengesproken door de geallieerden. Dit zorgde jarenlang voor controverse. Pas korte tijd geleden werd wetenschappelijk bewezen dat het aantal doden rond 30.000 lag. Zie HLN en Wikipedia voor het volledige verhaal.)

Door alle doden die Billy doorheen zijn leven heeft zien vallen, en doordat hij gelooft dat de dood geen betekenis heeft, doet hij over de dood heel laconiek. Elk sterfgeval in het boek – ontelbaar – wordt afgesloten met “Zo gaat dat”, waarbij je het schouderophalen bijna voelt. Doorheen het hele boek valt vooral de afstandelijkheid op, het sarcasme, blijkbaar de enige manier waarop de schrijver alles kon schrijven.

Alleen de kaarsen en de zeep waren van Duitse makelij. Ze vertoonden een spookachtige, opalen gelijkenis. De Engelsen konden het niet weten, maar de kaarsen en de zeep waren gemaakt van uitgesmolten vet van joden en zigeuners en flikkers en communisten en andere staatsvijanden. Zo gaat dat.
(p.89)

Kurt Vonnegut heeft het hoofdpersonage van dit boek gecreëerd om zijn eigen verhaal over de oorlog te kunnen vertellen. Het is daardoor geen ‘gewoon’ oorlogsverhaal geworden. Omdat het zo dun is, was het wel erg snel uit en is het niet blijven hangen. Jammer, want ik heb het gevoel dat Vonneguts boodschap bij mij niet is overgekomen.

** 2 sterren

Catching fire – Suzanne Collins (The Hunger Games #2)

In het tweede deel van de überspannende trilogie volgen we hoofdpersonages Katniss en Peeta bij hun nieuwe leven in de Victor’s Village. President Snow heeft Katniss’ rebelsgewijze actie tegen The Capitol nog niet vergeven en heeft voor de 75ste verjaardag van de Hongerspelen een verrassing in petto: de loterij wordt nu tussen de winnaars gehouden dus Katniss en Peeta komen opnieuw in de arena terecht. Dit keer kunnen ze echter enkele waardevolle bondgenoten aan zich binden. En de Spelen eindigen niet zoals The Capitol dit had voorzien.

Het boek leest even vlot als het eerste en zit boordevol wendingen en cliffhangers zodat je bijna niet kan stoppen met lezen.

Waar ik me aan heb geërgerd, is aan Katniss. Ik kon dat mens niet uitstaan. Alles draait om haar maar zelf is ze zich daar nauwelijks van bewust en ik had dikwijls zin om haar eens flink door elkaar te schudden.

****4 sterren

The Hunger Games – Suzanne Collins

Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst: er is nog maar een klein stukje aarde over, verdeeld in 12 districten, geleid, onderdrukt en getiranniseerd door The Capitol. Om de mensen eraan te herinneren dat zij de baas zijn en dat rebellie niet wordt getolereerd, worden jaarlijks de ‘Hongerspelen’ georganiseerd. Uit elk district word één meisje en één jongen geloot, tussen twaalf en achttien jaar oud, die naar de Arena worden gestuurd met maar één doel voor ogen: overleven of sterven. Slechts één iemand mag de spelen winnen, en hij/zij zal het voor de rest van z’n leven goed hebben.

Natuurlijk weet je al van in het begin dat Katniss zal overleven, anders zou het geen trilogie zijn (duh). En toch, en toch, wordt het bladzijde na bladzijde spannender. Ondanks de setting is het een heel realistisch verhaal waarin je je makkelijk kan inleven: in de toekomst kan de mens het weer, de dieren, alles en iedereen manipuleren, de gevaarlijkste wonden op 1-2-3 genezen, en ga zo maar voort. Allemaal niet zo onvoorstelbaar. En daarin zit de grootste kracht van Collins: ze verzint geen vliegende ruimteschepen, geen maanlanders, geen aliens, maar dichtbijhuistoestanden. En dat ze u aan uw stoel kan vastkluisteren natuurlijk, u wil geen letter missen van het verhaal.

This is how you do it: schaf u de ganse trilogie aan, neem een paar dagen vrij, zet uw antwoordapparaat aan, steek uw diepvries vol afhaalmaaltijden en sluit u een week op. Nee, vijf dagen is waarschijnlijk al genoeg. Read, damnit!

***** 5 sterren

De hype is terecht.

De Middernachtskinderen – Salman Rushdie

Saleem wordt om middernacht geboren, op het exacte moment dat ook de spiksplinternieuwe staat India wordt geboren. Net als alle andere duizendeneen kinderen die die nacht tussen middernacht en één uur zijn geboren, beschikt hij over een bijzondere gave, de sterkste van allemaal: hij kan gedachten lezen. De eerste jaren van Saleems leven verlopen voorspoedig maar als hij zijn gave verruilt voor een sterk reukorgaan dat meer ruikt dan enkel fysische dingen, gaat het met hem bergaf.

Het verhaal wordt verteld door Saleem zelf, we volgen hem doorheen zijn ganse leven, van lelijk kind en leider van de telepathische Middernachtsconferentie in de gegoede wijken van Bombay, via de oorlog in Pakistan zonder geheugen maar met een reukorgaan van formaat, tot gecastreerde vader opnieuw in Bombay maar dit keer in de sloppenwijken. Hij maakt regelmatig toespelingen op de nog te vertellen toekomst. Tijdens het schrijven voelt hij z’n einde naderen als een sneltrein die op het eindstation af dendert en zo schrijft hij ook, hoewel hij uitgebreid de tijd neemt om tot in de kleinste details te treden. Er komen veel fantastische elementen aan bod: djinns, tovenaars, geheime krachten, een levend woud, noem maar op.

De manier waarop Rushdie speelt met personages, karakters, plaatsen, verhaalwendingen, zinsconstructies - ik kende het al van zijn beroemde ‘Duivelsverzen’ - het is even wennen maar ik hou ervan om meegenomen te worden op die vlucht van alinea’s en pagina’s die bijna zonder onderbreking aan mekaar zijn geweven. Zijn schrijfstijl doet denken aan een onstuitbare gedachtestroom met woorden en zinnen tegelijk uit zijn pen op het papier gestort. Alsof hij zomaar schrijft wat hij denkt, schijnbaar zonder er uren over te piekeren of aan te sleutelen. Zonder bij te schaven, want zijn woordgebruik en het spel van namen is iets waar iedere schrijver jaloers op moet zijn.

Het is een dik boek, en bovendien wordt doorheen het verhaal regelmatig een stukje geschiedenis van India geweven want daar draait het natuurlijk om, en op het einde wordt het een beetje langdradig en ongeloofwaardig, maar je leert heel veel bij over dat deel van de wereld, en als je de tijd en het geduld hebt - mij heeft het twee maanden en regelmatig afwisseling met andere boeken gekost - om door te lezen tot op het einde dan is het je inspanning meer dan waard.

*7/10*

Het gouden kompas – Philip Pullman

Achterflap: Als Lyra’s vriend Roger verdwijnt, zijn zij en haar daemon Pantalaimon vastbesloten hem te vinden. Hun zoektocht leidt hen naar de bleke schoonheid van het Noorden, waar gepantserde beren over het ijs heersen en heksenkoninginnen door de bevroren lucht vliegen – en waar een groep wetenschappers experimenten uitvoert die te afschuwelijk zijn voor woorden. Lyra trotseert deze vreemde gevaren, om dan te ontdekken dat er een groter avontuur op haar wacht – een avontuur dat haar zelfs verder dan het Noorderlicht zal voeren…

Fantasy, nog steeds mijn favoriete genre. Ik laat me meeslepen naar andere werelden en hoewel het op de eerste bladzijden serieus aanpassen is omdat Pullman amper uitleg geeft bij dingen als ‘daemon’ en ‘anbarisch licht’, die je later wel stukje bij beetje begint te snappen, was ik na één hoofdstuk volledig verkocht. Voor ik ‘t wist, was ik Lyra geworden en had ik ook een daemon en voelde ik dezelfde wanhopige angst toen ze de daemon van de mens wilden afsnijden, o vreselijk!!
Hier en daar ergerde ik me een beetje aan ‘toevalligheden’, maar als je ‘t boek moet geloven, is het allemaal louter lotsbestemming. Hoedanook, ik wil het vervolg lezen en de film zien!

* 7,5/10 *

The dark is rising – Susan Cooper

Will is een heel gewone jongen, maar hij is de 7de zoon van een 7de zoon, en op zijn 11de verjaardag, kort voor Kerstmis, ontdekt hij dat hij een ‘Old One’ is, één van het Licht, zij die al eeuwenlang strijden tegen de Duisternis. Geholpen door Merriman en andere Old Ones, moet hij op zoek naar de zes Signs. De tijd dringt, want de Duisternis houdt het dorp in z’n greep met de ergste koude- en sneeuwgolf in eeuwen…

Ik heb het boek in het Engels gelezen (omdat de Nederlandse versie uitgeleend was) en misschien komt het daardoor dat ik me niet zo goed kon inleven in het verhaal en me er niet door liet meeslepen, of misschien deed ik dat zeer bewust (zelfbescherming) na de scène op zolder, waar Will z’n kamer had en de Duisternis plots héél dichtbij was, want van die griezeltoestanden word ik ook enorm bang, zeker als ik alleen ben in een donker huis…
Hoedanook kwam het verhaal me soms nogal ongeloofwaardig over en leek het niet vooruit te gaan: de Duisternis viel aan, werd verjaagd, viel weer aan… Maar dat komt misschien ook door het Engels, want in het Nederlands vliegen mijn ogen over de pagina’s en kan ik vrij diagonaal lezen zonder al te veel te missen, maar hier moest ik elk woordje lezen om me een beeld te kunnen vormen, en het boek gebruikt veel fantasierijke en moeilijkere woorden dan in een gemiddelde soapserie voor volwassenen hoor!

Het boek is verfilmd tot The Seeker. Er komen wel dezelfde personages in voor, maar de situaties en gebeurtenissen enzovoorts zijn helemaal anders! (Zo heeft Will helemaal geen tweelingbroer, woont hij al heel z’n leven in dat Engelse dorp en is hij dus geen Amerikaan, moet hij helemaal geen spectaculaire duiken in het verleden nemen om de Signs te vinden, enzoovorts.)
Ik zou niet kunnen zeggen of ik het boek of de film beter vond, want ze lijken in niets op elkaar.

*7/10*

 

Boven zee, onder steen

Jane, Barney en Simon zijn drie doodnormale kinderen die met hun doodnormale ouders op vakantie gaan in een doodnormaal dorpje aan de kust. Maar niets is wat het lijkt! Ze logeren in een groot huis dat van een vriend van oudoom Merry is, en in een verborgen hoekje vinden ze een eeuwenoud manuscript dat hen, zo vertelt Merry, naar de Graal zal leiden. Het wordt een spannende zoektocht, en de Duisternis zit hen op de hielen!

Dit is het eerste boek van De Duistere Vloed Cyclus, die in totaal vijf boeken telt. Alle vijf gaan ze over de strijd tussen Licht en Duister, die al eeuwen woedt en nog eeuwen zal woeden, want nooit is er een echte overwinnaar.

Meeslepend boek, geen woord te veel, nooit saai, op het puntje van je stoel…!
*8/10*