Het sinaasappelmeisje – Jostein Gaarder

Achterflap: Op een dag krijgt Georg een brief in handen die door zijn overleden vader Jan Olav aan hem is geschreven. Het is een lange, spannende, intense brief. Zijn vader haalt herinneringen op aan hun drieënhalf jaar samen. En hij schrijft een sprookje over het Sinaasappelmeisje – spannend, vol humor en ontroerend. (…)

(Als ik de hele achterflap overtyp, zijn we morgen nog bezig en dan heb ik ineens het hele verhaal verteld. Dus dat ga ik jullie niet verklappen.)

Het is een dun boekje, wel eens wat anders dan ‘De wereld van Sofie’. Een veel eenvoudiger boekje ook, een simpel verhaaltje, met verder weinig inhoud. De grote levensvraag wordt gesteld: als je had geweten dat je uiteindelijk ook weer dood zou gaan, had je dan voor het leven gekozen? Deze vraag komt pas helemaal op het einde aan het bod; de rest van het boekje beslaat de liefdeshistorie van het Sinaasappelmeisje, tot in de vervelendste details uitgesponnen. Bovendien gedraagt Georg zich helemaal niet als een 15-jarige; de manier waarop hij zich tot de lezer richt, doet eerder aan een kind van 12 denken. Na het lezen van zijn vaders brief voelt hij zich plots echter ‘volwassen’… Right.

Ik vind het allemaal nogal opgeblazen, overdreven gedoe. Mooi verhaaltje, maar dat had ik op tien bladzijden ook kunnen schrijven.

* 5/10 *

Was het maar waar – Mark Levy

Achterflap: Stel, je vindt in je kast een onbekende vrouw. Wat doe je als ze zegt dat haar lichaam in een ziekenhuis in coma ligt? Stuur je haar direct naar een psychiater of ga je er zelf eens heen? Of… waag je een gok en geloof je haar, en laat je jezelf meeslepen in een buitengewoon avontuur? Dit alles vraagt Arthur zich af, als hij in zijn flat in San Francisco Lauren aantreft. Arthur is de enige die Lauren kan zien, en die met haar kan praten – terwijl niemand anders beseft dat ze er is. als de artsen in het ziekenhuis zich voorbereiden om Laurens leven te beëindigen, zou dat ook het einde betekenen van deze magische band. Arthur moet een manier vinden om haar te redden, want inmiddels betekent Laurens liefde ook zijn eigen redding.

Een slap, ongeloofwaardig verhaal. Ik had de film ooit gezien – Just like heaven – en die was zo superromantisch: man wordt verliefd op geest, geest blijkt in coma te liggen, geest ontwaakt uit coma, en hopla happy end Dit is ook de grote lijn van het boek, natuurlijk. Maar doordat het hoofdpersoon een hij-personage is en de schrijver bovendien te veel informatie achterhoudt zodat we Arthur niet helemaal leren kennen, kon ik me niet goed in hem inleven. De ene keer is Marc Levy te gedetailleerd in zijn beschrijvingen en dialogen, dan weer gaat hij er snel overheen. Het voelde niet juist, het ging erover, dat gedoe met die geest die tóch kon voelen en ja, zelfs seks hebben. En volgens mij is de enige reden waarom dit een ‘wereldwijde bestseller’ is, het succes van de hartverwarmende film met Reese Witherspoon!

* 5/10 *

Man van de maand – Martina Paura

“‘Tien dagen geleden is mijn vriend vertrokken. Ik ben zijn naam alweer vergeten. Iets met een S, geloof ik. Sukkel? Ja, dat was het.’ Pia schrijft de horoscoop voor een glossy tijdschrift en leidt samen met haar vriend Stefan een knus leventje. Maar als op kerstavond de spanning hoog oploopt, gooit ze na een woordenwisseling zijn splinternieuwe horloge in de frituurpan, waarop hij zijn verlovingsring weer in zijn zak steekt. Wanneer hij tijdens een oud-en-nieuwfeestje ook nog met haar baas flirt, is de maat voor Pia vol: ze besluit zichzelf opnieuw uit te vinden. Van nu af aan is ze geen Desperate Housewife meer, maar wordt het Sex & the City! Met haar vriendin Tanja sluit ze een weddenschap af: het komende jaar zal ze het bed delen met twaalf mannen, van ieder sterrenbeeld één – en die ervaringen zal ze verwerken in haar horoscoop. Wanneer ze faalt zal ze een tattoo laten zetten op een van haar billen (op haar andere bil prijkt al het resultaat van een verloren weddenschap). Maar als na twaalf maanden erotische astrologie de sterren eindelijk gunstig lijken te staan, kan ze niet kiezen tussen haar twee favorieten…” (www.chicklit.nl)

Ik had van in het begin een bloedhekel aan die arrogante, egoïstische trut van een Pia. Stefan was ook een zelfingenomen zak, natuurlijk, maar de manier waarop die Pia zich door de horoscoop navigeerde, was slechts af en toe ongeloofwaardiger dan weerzinwekkend. Het boek is bovendien voorspelbaar – de afloop, niet de seksuele uitspattingen, daarvoor heb ik net te weinig fantasie – en op den duur veranderde mijn afkeer in medelijden met dat zielige mens… dat op het einde uiteraard haar Ware vond.

*5/10*