Liefdesval – Esther Freud

Achterflap: “Lara wordt door haar vader – die ze nauwelijks kent – uitgenodigd voor een vakantie in Toscane. Op een avond wordt Lara te eten gevraagd door de Willoughby’s, hun dichtstbijzijnde buren. Ze wordt halsoverkop verliefd op de enige zoon van de familie, die ook in haar geïnteresseerd lijkt te zijn. Maar de Willoughby’s blijken een familie vol wantrouwen en wrok, en hoe meer Lara bij hen betrokken raakt, hoe meer ze vervuld raakt van nieuwsgierigheid, twijfel en angst.”

Zo’n achterflap wekt natuurlijk bepaalde verwachtingen op. Intriges, overspel, verboden romances, misdaden, moord, noem maar op. Het blijft echter bij wat geheimzinnig gedoe rond die megalomanistische familie en het is mij nog altijd niet echt duidelijk wie er nu met wie slaapt en wie de zoon of dochter is van wie, maar ik denk dat dat ook geldt voor Lara en aangezien je alles als lezer door haar ogen ziet en beleeft, bleef wat geheim is voor Lara, ook geheim voor mij. ‘Twijfel en angst’ als dusdanig heb ik bij haar anders niet bespeurd.
Ik zou niet zo’n rare pa moeten hebben hoor, en als ik Lara was, ik zou hem toch een paar vragen hebben gesteld om duidelijkheid te krijgen. En die verkrachting hoefde nu ook niet meteen, wat kwam dat er nu bij doen, het kind had sowieso al seks met iedereen zonder dat ze er plezier aan scheen te beleven – daar ergerde ik me ook aan, aan de schijnbare apathie en onverschilligheid waarmee ze seks bijna ‘ondergaat’. Kortom, de vaagheid waarmee je als lezer soms geconfronteerd wordt als het over Lara’s echte gevoelens gaat, ergerde mij méér dan mateloos.

En tóch… Het is dat het boek zo leuk geschreven is, in een schrijfstijl die helemaal bij het ik-personage en de omgeving en de omstandigheden past. Hier en daar wordt met flashbacks naar Lara’s pittoreske verleden gewerkt, wat het verhaal enkel sterker maakt. Ook de setting spreekt tot de verbeelding: de Toscaanse heuvels, het broeiierige Firenze, het toverachtige Siena; zeker als je daar zelf al hebt mogen vertoeven. Dus ondanks bovenstaand genoteerde ergernissen durf ik het wel een leuk boek noemen.

* 7,5/10 *

Het gouden kompas – Philip Pullman

Achterflap: Als Lyra’s vriend Roger verdwijnt, zijn zij en haar daemon Pantalaimon vastbesloten hem te vinden. Hun zoektocht leidt hen naar de bleke schoonheid van het Noorden, waar gepantserde beren over het ijs heersen en heksenkoninginnen door de bevroren lucht vliegen – en waar een groep wetenschappers experimenten uitvoert die te afschuwelijk zijn voor woorden. Lyra trotseert deze vreemde gevaren, om dan te ontdekken dat er een groter avontuur op haar wacht – een avontuur dat haar zelfs verder dan het Noorderlicht zal voeren…

Fantasy, nog steeds mijn favoriete genre. Ik laat me meeslepen naar andere werelden en hoewel het op de eerste bladzijden serieus aanpassen is omdat Pullman amper uitleg geeft bij dingen als ‘daemon’ en ‘anbarisch licht’, die je later wel stukje bij beetje begint te snappen, was ik na één hoofdstuk volledig verkocht. Voor ik ‘t wist, was ik Lyra geworden en had ik ook een daemon en voelde ik dezelfde wanhopige angst toen ze de daemon van de mens wilden afsnijden, o vreselijk!!
Hier en daar ergerde ik me een beetje aan ‘toevalligheden’, maar als je ‘t boek moet geloven, is het allemaal louter lotsbestemming. Hoedanook, ik wil het vervolg lezen en de film zien!

* 7,5/10 *

De verloren dochter – Maureen Martella

Achterflap: “De dertigjarige Annie McHugh krijgt de schrik van haar leven wanneer zij ontdekt dat ze geadopteerd is. Waarom hebben haar geliefde en zeer respectabele ouders haar geboortebewijs vervalst? Annie zoekt hulp bij privé-detective Gerry om haar echte moeder op te sporen. En binnen een week staat ze trillend van de zenuwen voor de deur van een groot huis in een rijke buurt van Dublin. Maar voordat Annie weet wat haar overkomt, wordt ze ingehuurd als gezelschapsdame. Zal zij de waarheid onthullen aan haar lastige nieuwe werkgeefster? Is dit het begin van een nieuw leven? En hoe moet het nu verder met die gevaarlijk aantrekkelijke Gerry? Annie moet beslissingen nemen…”

Typisch romannetje, maar met een goed uitgewerkt verhaal en sterke personnages, wat je niet meteen verwacht van een “2de aan halve prijs” Boekenvoordeelkoopje. Vlotte schrijfstijl zodat het uit is voor je ‘t weet, en dan nu tijd voor iets zwaarders

*7,5/10*

Italiaanse schoenen – Henning Mankell

Frederik leeft als gepensioneerd chirurg een kluizenaarsbestaan op een eiland langs de Zweedse kust. Tijdens een ijskoude winter waarin de zee dichtvriest en hij zijn dagen doorbrengt met ijsberen en opschrijven in zijn logboek hoeveel vogels er in de boom voor zijn raam zitten, duikt er opeens iemand op in zijn eenzame bestaan: Harriet, de vrouw die hij een 40 jaar geleden geleden heeft laten zitten toen hij met de noorderzon vertrok. Ze blijkt doodziek te zijn maar ze wil nog één reis met hem maken, en vanaf dan is er niets saais meer aan Frederiks leven!

Mankell schrijft gedetailleerd en heel erg vanuit het perspectief van Frederik. Je leeft als het ware in het hoofdpersonage, je denkt wat hij denkt, je voelt wat hij voelt, je ziet wat hij ziet.
Er is niet echt een begin of een einde; het verhaal vat aan een tijdje voor Harriet op het ijs verschijnt, en eindigt kort nadat Frederik zijn Italiaanse schoenen heeft gekregen en je voelt dat er nog heel wat zal volgen, maar de bladzijden zijn op.

Mankell heeft nog meer boeken geschreven, blijkbaar ook een beroemde detectivereeks over inspecteur Wallander… Never heard of

*7,5/10*