Paarse hibiscus – Chimamanda Ngozi Adichie

Achterflap: “De vijftienjarige Nigeriaanse Kambili is de dochter van een rijke en fanatieke religieuze man die voor de buitenwereld de reputatie heeft van een filantroop. Maar hij regeert zijn gezin met harde hand en het leven van Kambili wordt bepaald door zijn strenge regels. Tijdens een logeerpartij bij een vrijgevochten tante van Kambili ontdekken zij en haar broer dat het ook anders kan: overal in het huis staan boeken, heerlijke etensgeuren overheersen en gelach weerklinkt door het huis. Als Kambili en haar broer naar huis terugkeren, escaleert de situatie binnen het gezin. Kambili moet alles op alles zetten om haar familie bijeen te houden.”

Dat een vader zo hard kan zijn voor zijn kinderen, alleen maar voor zijn ‘geloof’… Het gebeurt overal ter wereld, en dit verhaal is er slechts één uit duizenden, maar de manier waarop de schrijfster dit vertelt, maakt dat het recht naar je hart gaat. Je voelt Kambili’s pijn als ze mishandelt wordt, maar ook nog steeds haar liefde voor haar vader en haar geloof dat hij het alleen doet om haar op het juiste pad te houden. Het eindigt onverwacht, maar het is het enige juiste einde. Rechtvaardig. Perfect.

* 8/10 *

Prinses zonder land – Esther Kamatari

Esther behoorde tot de Burundese koninklijke familie en groeide op in de heerlijk beschermende vredestijd van de jaren 50. Maar na de onafhankelijkheid van België – ze laat trouwens niet na de Belgen van al het daaropvolgende leed in haar land te beschuldigen, we screwed it – gaat het bergaf met Burundi. De koning, haar oom, wordt afgezet en haar vader, de populaire prins, vermoord. Plotseling is haar familie in ongenade gevallen en moeten ze hard werken om hun hoofd boven water te houden. Als Esther haar school heeft afgemaakt, trekt ze naar Frankrijk en door toeval komt ze in de modellenwereld terecht, waar ze naam maakt. Pas in de jaren 90, als de grote genocide in Burundi en buurlanden plaatsvindt, besluit de ex-prinses zich in te zetten voor haar geboorteland, door het leven voor de kinderen, de toekomst van het land, beter te maken.

Heel mooi verhaal, niet zo heel erg chronologisch geschreven maar heel integer. Natuurlijk niet zo dramatisch als andere waargebeurde Afrikaanse verhalen à la Waris Dirie, maar tegenwoordig moeten waargebeurde verhalen blijkbaar echt schokkend zijn om ons, verveelde Europeanen, nog maar enigszins te raken. Zeker het lezen waard; als Belg word je wel met de neus op de harde feiten gedrukt: we really screwed it!

* 8/10 *

Gangreen 1, Black Venus – Jef Geeraerts

Jef is eind de 20 en woont met vrouw en kinderen in Kongo, waar zijn taak er voornamelijk uit bestaat de zwartjes te dwingen graan te kweken ipv zich bezig te houden met (het veel lucratievere) drankstoken. Tussendoor duikt hij met elke beschikbare aantrekkelijke vrouw in bed – enkel zwarte vrouwen. Feitelijk is het boek een aaneenrijging van zijn seksuele belevenissen, maar gaandeweg krijg je een goed beeld van deze verbitterde, door seks geobsedeerde jonge man die door allerlei regels en wetten en zijn truttige echtgenote geketend is aan het leven. Op het einde is er een onderbreking van een jaar, en dan beland je bij de laatste maanden in Kongo, het land staat op het punt om onafhankelijk verklaard te worden, en je merkt de verandering in Jef: er zijn afschuwelijke dingen gebeurd in de ontbrekende maanden, waarover hij nachtmerries heeft. Dat maakt me toch nieuwsgierig naar de andere boeken…

Ik wilde dit boek vooral lezen omdet het bij uitgave in de jaren 60 heel veel ophef heeft gemaakt, en zelfs een tijd verboden is geweest.

Jef Geeraerts steekt zijn gevoel over Kongo’s kolonialisatie door België dan ook niet over stoelen en banken. Hij hemelt het land helemaal op, de vrouwen, de natuur, maar tegelijk weet hij dat hij zélf ook, samen met de andere blanken, de ondergang voor het land betekent, ook al doet hij zo neerbuigend over die negers…

De titel? Black Venus, zo noemde hij één van zijn vele vrouwen; hij heeft een bepaald schoonheidsideaal voor ogen, zoals Milo ook zijn Venus had. Gangreen, is een ziekte waarbij levend weefsel afsterft of wegrot maar wat hij er precies mee bedoelt, weet ik niet; is dat het beeld dat hij heeft van Kongo, van de mens, van zichzelf?

Hoe dan ook is het bij het einde duidelijk dat arme Jef niet zal kunnen aarden in België, ver weg van zijn geliefde Kongo…

*8/10*

PS: als iemand graag een exemplaar heeft, ik heb het boek dubbel

Een wereld valt uiteen – Chinua Achebe

Achterflap: Chinua Achebe is niet alleen Nigeria’s bekendste schrijver die met zijn romans een solide basis gelegd heeft voor de Engelstalige Nigeriaanse literatuur. C.A. is ook de meest gelezen Afrikaanse schrijver die een enorme invloed uitoefent op de zwarte Afrikaanse literatuur. Een wereld valt uiteen is zijn eerste roman. In een monumentale taal, waarin het indrukwekkende karakter van de Ibo-taal prachtig ingeplooid is, verhaalt C.A. van de confrontatie tussen de Ibo-cultuur en de niet te stuiten koloniale krachten aan het eind van de vorige [19e] eeuw.

Okonkwe is een groot krijger en vast van plan ‘carrière’ te maken in zijn clan, als hij op een dag per ongeluk iemand dood en samen met zijn familie voor 7 jaren verbannen wordt. Wanneer hij terugkeert naar zijn dorp, heeft de witte man er zich al gevestigd en tweedracht gezaaid in het dorp. Het traditionele leven met de verering van hun voorvaderen en de noodzakelijke godenaanbidding dreigt uiteen te vallen…

Het zoveelste Blufboek op rij dat mij wist te boeien van begin tot einde. Ik heb nooit eerder Afrikaanse literatuur gelezen (Waris Dirie niet meegeteld) en het was een beetje raar om, na een tijdje ondergedoken te hebben geleefd in die oude, kleurrijke wereld vol magie en spreekwoorden, terug boven te komen in onze saaie kleurloze wereld…
Het is zeker de moeite waard om te lezen, je leert ineens wat bij over de oude Afrikaanse cultuur, en het is niet dik!

*8/10*

Solitaire – Ton van der Lee

Alweer een autobiografische roman, en alweer van een Nederlander.
Ton is een drukbezette filmproducent die het chaotische stadsleven achter zich laat en naar Afrika trekt. Na een aantal omzwervingen komt hij per toeval in Solitaire terecht, een lapje grond in de Namibwoestijn, waar hij zijn draai tussen het handjevol bewoners wel kan vinden. Hij slaapt onder de blote sterrenhemel, maakt lange wandelingen door de woestijn en voelt zich er algauw helemaal thuis.
Dan rijst het plan om aan de voorbijtrekkende toeristen slaap- en eetgelegenheid aan te bieden, en voor ze het weten, wordt het eens zo rustige kamp overrompeld door toeristen. De eigenaar van Solitaire ruikt geld… en dan is het einde in zicht.

*8/10*