De vreugde- en gelukclub – Amy Tan

Achterflap: “De vreugde- en gelukclub” verweeft vertellingen van twee generaties met elkaar. Vier dochters in het moderne Amerika ontkomen niet aan het gruwelijke verleden van hun Chinese moeders.”

Vier moeders opgegroeid in China, en hun vier dochters opgegroeid in Amerika. Natuurlijk zorgt dat voor botsingen. Het geeft een intrigerend contrast mee tussen de oude waarden van de Chinese cultuur, en de moderne wereld van Amerika.
Doch op het einde heb je niet het gevoel dat het af is. Je krijgt niet mooi één chronologisch verhaal, maar stukjes en brokjes van acht verhalen, die samen geen geheel vormen, maar je slechts een indruk geven en vooral veel gevoel.

*8/10*

Het naamloze meer – Diane Wei Lang

Achterflap: Op de dag dat tanks het Tiananmenplein in Beijing op rolden, veranderde het leven van Diane Wei Liang voorgoed. Aan het eind van de jaren tachtig studeerde ze, evenals haar vriend Dong Yi, aan de universiteit van Beijing. Aan de oever van het Weimingmeer ,’het naamloze meer’, droomden zij over een betere toekomst. In juni 1989 namen Diane en Dong Yi deel aan de vredesdemonstratie op het plein, die na een paar dagen op hardhandige wijze door de regering uit elkaar werd geslagen. De dramatische gebeurtenissen van deze dag hadden hun directe weerslag op Diane en Dong Yi: ze werden gedwongen Beijing te verlaten en verloren elkaar tijdens hun vlucht uit het oog. Zeven jaar later keert Diane terug naar China, op zoek naar Dong Yi…

Achterflappen kunnen al eens misleidend zijn, en ook deze overdrijft weer schromelijk om de weifelende lezer over te halen dit boek te kopen. Ja, Diane heeft deelgenomen aan de vredesdemonstraties op het plein, maar ze was geeneens in de buurt toen het zo fataal afliep. Ja, ze heeft China verlaten maar dat was niet gedwongen en ze was ook niet “op de vlucht”. Ja, ze verloor Dong Yi uit het oog maar dit was al vóór de demonstraties en hij was niet haar vriendje (al wou ze dat wel heel erg graag).
Het boek is in de eerste plaats het verhaal van een romance, en dan pas een weergave van de toestand in China. Trouwens, over de 20e eeuw in China met zijn werkkampen en onderdrukkingen enzovoorts zijn al voldoende waarheidsgetrouwe boeken geschreven door mensen die het zelf hebben meegemaakt, en stuk voor stuk zijn ze waardevoller dan dit romannetje.

*6/10*

Dagboek van een geisha – Arthur Golden

Wilde zwanen – Jung Chang

In Wilde zwanen, drie dochters van China, vertelt Jung Chang de buitengewone levensgeschiedenis van haar grootmoeder, concubine van een generaal in het feodale China; haar moeder, hoge partijfunctionaris tijdens het communistische bewind; en ten slotte het indrukwekkende verhaal hoe zij zelf als jong meisje in China opgroeide.

Dat Jung Chang geen gemakkelijke jeugd had, mag duidelijk zijn. Haar ouders stelden de partij altijd en overal op de eerste plaats. En terwijl het bewind steeds extremer werd, en er steeds meer mensen werden opgepakt en gemarteld en/of vermoord, bleven ook haar ouders niet buiten schot en ze belandden van elkaar gescheiden in een werkkamp in de bergen. Gelukkig waren er nog de kinderen, die ondanks hun eigen ontberingen voor hun ouders trachtten te zorgen.

Het is een ontroerende familiekroniek die, naargelang Jung Chang er zelf meer een rol in gaat spelen, steeds gedetailleerder en persoonlijker wordt. Ik heb ook al wel Het lelietheater gelezen, maar in dit boek kreeg ik voor het eerst een duidelijk beeld van China en zijn gruwelijk bewogen, recente geschiedenis. Als ik niet zeker wist dat het echt gebeurd was, vorige eeuw nog!, zou ik niet in het biografische karakter van het verhaal geloofd hebben.

* 8/10 *

Vuurwerk en ventilators – Amélie Nothomb

Kleine Amélie woont in het ghetto van Peking tussen andere buitenlandse kinderen en voert daar oorlog tegen de Duitsers. Het is een bloederige oorlog, ze kennen geen medelijden of vergiffenis. Tot de volwassenen zich ermee komen bemoeien, dan is de pret er af. Elena komt in het ghetto wonen, een Italiaanse schone voor wie Amélie alles zou doen om haar liefde te kunnen winnen, en zo ontdekt ze dat liefde eigenlijk ook oorlog is.

Amélie Nothomb heeft al vele boeken geschreven en altijd zit er wel een autobiografisch element in. Door haar vader, die ambassadeur was, heeft ze heel wat van de wereld gezien en vooral Japan heeft zijn stempel op haar achtergelaten (Van angst en beven). Dit is haar tweede roman, uit 1993.
Ze schrijft raak, nooit langdradig en haar boeken zijn meestal dun, dus een aanrader voor iedereen!

*8/10*