Brisingr – Christopher Paolini

Achterflap: “Na de kolossale veldslag tegen het Keizerrijk op de Brandende Vlakten, konden Eragon en zijn draak Saphira maar ternauwernood levend ontsnappen. Er staan hen echter nog heel wat beproevingen te wachten: Eragon voelt zich verplicht een aantal beloftes te vervullen, maar kan hij wel al zijn beloftes nakomen? Hij heeft een eed gezworen zijn neef Roran te helpen diens geliefde Katrina uit de klauwen van Koning Galbatorix te redden, maar Eragon moet ook anderen helpen. De Varden hebben zijn kracht en talenten hard nodig, net als de elfen en de dwergen. Terwijl onrust de rebellen opeist en gevaar om elke hoek loert, moet Eragon keuzes maken. Keuzes die hem door het hele Keizerrijk voeren en die kunnen leiden tot een onvoorstelbaar offer. Kan deze eens eenvoudige boerenjongen de rebellen verenigen en de koning verslaan?”

Goh, over misleidende flapteksten gesproken! In het boek rolt Eragon gewoon weer van het ene spannende avontuur in het andere, zonder dat hij vreselijke keuzes moet maken. Maak je geen zorgen, er volgen geen twee bladzijden op elkaar zonder dat er iets gebeurt! Terwijl Eragon het rijk rondtrekt om zichzelf ten dienste te stellen van anderen, bewijst zijn neef Roran zich keer op keer als stoere Sterkhamer. De Varden weten steeds verder op te rukken naar het hart van het rijk.

Vond dit boek nogal langdradig, enfin, we worden als lezer bezig gehouden met ongetwijfeld voor het geheel noodzakelijke gebeurtenissen, terwijl het ‘grote gevecht’ alsmaar wordt uitgesteld. Als Galbatorix wou, had hij de Varden al lang onder de voeten gelopen en Eragon vermoord, but nooo, deze climax moet blijkbaar worden bewaard tot in boek 4.

Vind het wel fascinerend om Paolini als schrijver te zien groeien. Vergeleken met het eerste boek van de reeks schudt hij een pak moeitelozer de mooiste zinsconstructies uit zijn mouw. Als voorbeeld haal ik de gedachten van de draken aan, die Paolini anders dan voorheen nu wél schijnt te durven verwoorden; zij hebben immers een totaal andere manier van denken en een ander woordgebruik. Toch vind ik het nergens gekunsteld klinken, en ik ben benieuwd naar het vierde en laatste boek, dat echter nog niet af is!

* 9/10 *

Oudste – Christopher Paolini

Achterflap: “Eragon en zijn draak Saphira hebben het rebellenrijk van de Varden gered van de troepen van koning Galbatorix, de wrede heerser van het Keizerrijk. Nu moet Eragon naar Ellesméra, het land van de elfen, waar hij verder getraind zal worden in de kunst van de magie en het zwaard, vaardigheden die onmisbaar zijn voor een Drakenrijder. Het wordt een wonderbaarlijke reis waarbij hij talloze nieuwe plaatsen bezoekt en mensen ontmoet, en elke dag vol zit met nieuwe uitdagingen en avonturen. Maar Eragon is nooit helemaal vrij van de problemen van het rijk. Chaos en verraad volgen hem waar hij gaat en hij is er nooit zeker van wie hij kan vertrouwen. Intussen moet zijn neef Roran een beslissende slag voeren in Carvahall. Is koning Galbatorix sterk genoeg om het verzet te verpletteren? Wat de uitkomst ook is, Eragons leven is nog steeds in groot gevaar…”

Het tweede deel van de Eragon trilogie is zo mogelijk nog spannender. We volgen, naast de avonturen van de Drakenrijder en zijn strijd met zijn eigen lichaam dat niet wil meewerken tijdens de zware opleiding bij de elfen, ook zijn neef Roran. Hun thuisdorp wordt aangevallen door het Rijk en wanneer Rorans verloofde door hen wordt ontvoerd, besluit hij haar achterna te gaan, en het hele dorp met zich mee te nemen, de bergen over, om zich aan te sluiten bij de Varden en hun strijd tegen het Rijk.

Er komt nog een verrassing uit de lucht vallen; tja ik had altijd al zo’n gevoel dat Murtagh niet dood kón zijn.

Het derde deel, Brisingr, is besteld dus binnenkort trek ik verder ten strijde met Eragon en Roran…

* 8/10 *

Eragon – Christopher Paolini

Achterflap: “Het leven van de jonge boerenzoon Eragon verandert van de ene dag op de andere als hij op jacht in de wouden van het onherbergzame Schild een raadselachtige blauwe steen vindt. Aanvankelijk is Eragon blij met de vondst, maar tot zijn grote teleurstelling wil geen van de handelaren die jaarlijks door de Palencarvallei trekken de steen van hem kopen. Dan geeft de steen zijn geheim prijs – ingeluid door barsten in het oppervlak is de sprakeloze Eragon getuige van de geboorte van een drakenjong. Tussen Eragon en de draak, Saphira, ontstaan een hechte band.”

Het gaat nog door, die nogal gedetailleerde flaptekst, maar dit stukje vat al de eerste 40 bladzijden samen. Aangezien ik al wist dat de zonderlinge steen een drakenjong herbergde, heb ik dat eerste stuk ongeduldig doorgelezen, waarom hadden die sukkels niet dóór dat het een ei was en geen steen, tot ‘t dan eindelijk zover was. Eragon en zijn draak beleven vervolgens allerlei gruwelijke maar tegelijk fantastische avonturen.

Je kan zeggen dat ‘t het zoveelste fantasyverhaal met dwergen, elfen en mensen is, Lord of the Rings alike, maar deze wereld heeft het unieke van een Drakenrijder, de speciale diepe band tussen draak en mens, die mij fascineert. Ik was er compleet mee weg. Ik stond met hen op en ging met hen slapen. Dat boek moest zo snel mogelijk uit!

En te weten dat Paolini 15 was toen hij begon met het schrijven van Eragon, het eerste deel van de Erfgoedtrilogie. Jaloers!

* 9/10 *