De God van Kleine Dingen – Arundhati Roy

Achterflap:

Estha en zijn tweelingzus Rahel komen ter wereld in het paradijselijke Zuid-Indiase Kerala. Ze groeien op in het ouderlijk huis van hun mooie en mysterieuze moeder Ammu, dat zij delen met hun gedesillusioneerde grootvader, hun eigenzinnige grootmoeder, een oudtante die rouwt om haar verloren liefde voor een jezuïetenpater, en hun veelbelovende oom Chacko. De familie is ondernemend en welvarend, en de tweeling groeit voorspoedig op. Maar dan is er de Verschrikking, het rampzalige voorval waardoor Estha en Rahel, nauwelijks zeven jaar oud, in een noodlottige stroomversnelling terechtkomen en elkaar voor jaren uit het oog verliezen. Het is deze tragedie die de familie als een lange slagschaduw blijft achtervolgen.

In het boek staan de gebeurtenissen uit het verleden centraal als flashbacks, die niet chronologisch worden weergegeven zodat het telkens even nadenken is voor je ze op de tijdlijn van het verhaal kan plaatsen.
In de toekomst keert Rahel terug naar haar geboortedorp en zien we hoe ze wordt aangetrokken door de stilte van haar broer.
Stapje voor stapje, hoofdstuk per hoofdstuk, komen we dichter en dichter bij de ontrafeling van het geheim dat ze al die jaren met zich mee hebben gedragen. Je wordt als het ware meegesleurd door de stroom van gebeurtenissen.

Het enige waar ik over struikelde waren de een beetje vreemde vergelijkingen in haar vaak te lyrische taalgebruik. De schrijfster gebruikt ook graag hoofdletters om belangrijke woorden te benadrukken, zoals ook de titel van het boek al aantoont.
De betekenis van die titel was voor mij niet heel duidelijk maar verwijst naar de kasteloze timmerman die een grote rol heeft gespeeld in het leven van de tweeling en hun moeder, die allerlei moois kan maken, grote en kleine dingen.

Je moet echt aandacht besteden aan dit boek, niet enkel aan het verhaal maar ook aan de afzonderlijke woordgroepen, anders loop je de kleine pareltjes mis. Het verhaal zelf blijft je ook bij, dat het verschrikkelijk zou eindigen stond natuurlijk van in het begin vast, daar word je ook meer dan 200 pagina’s lang op voorbereid.

De schrijfster wordt niet graag vergeleken met Rushdie, maar daar hoeft ze wat mij betreft geen schrik voor te hebben want hun schrijfstijl en manier van vertellen verschilt hemelsbreed.

4*

In koelen bloede – Truman Capote

Een familie wordt volledig uitgemoord en de politie vindt eerst geen spoor naar de vermoedelijke daders. Als blijkt dat het gezin uitgemoord is om een handjevol geld en het moordenarenpaar een paar boefjes van het allerlaagste soort zijn, is dat het begin van een aangrijpend proces met maar één mogelijk einde: de doodstraf.

Truman Capote is een meesterlijke schrijver. Hij is in de eerste plaats journalist maar toen hij over het artikel van de moord struikelde, besloot hij er een boek van te maken. Hij had een fenomenaal geheugen en onthield ieder woord dat er werd gezegd. Bovendien slaagt hij erin om zichzelf volledig uit het verhaal te laten en dus enkel de onpartijdige verteller te zijn, terwijl hij zich wel degelijk in de levens van alle betrokkenen heeft geroerd, niet in het minst die van het moordenaarsduo, met wie hij een goede band opbouwde. Dit wordt in een extra hoofdstuk uitgelegd, toegevoegd door de vertaler.

Verdorie, dit moet je gelezen hebben!

* 8/10 *

Nog een rondje – Selma Lonning Aaro

Achterflap: Berg heeft zich opgesloten in de badkamer. Ze voelt zich bedrogen door David en weigert naar buiten te komen. David legt zijn mond tegen het sleutelgat en begint te vertellen – om een verklaring te geven, om haar te overreden bij hem te blijven. David is blind, toch heeft hij een duidelijkere kijk op Berg dan Berg zelf. Nog een rondje is een veelomvattende, elegante liefdesroman over de noodzaak het verleden te verwerken.

Je ziet alles door de ogen van verteller David, maar inderdaad, zoals de achterflap al zegt, kent hij Berg net zo goed als zijzelf, of zelfs nog beter. Hij rakelt herinneringen op uit haar leven en verweeft die met het zijne, met soms verrassende of ontroerende stukjes. Het boek leest vlot én is niet al te dik.

Dertien – David Mitchell

Achterflap: “De dertienjarige Jason Taylor heeft een spraakgebrek, en dat maakt hem niet erg populair op school. Ook thuis is het moeilijk zijn plek te vinden tussen een moeder die opeens besluit een carrière te beginnen, een vader met een buitenechtelijke relatie en een oudere zus die hem ‘Het ding’ noemt. Totdat Jason leert hoe hij met taal de werkelijkheid kan bezweren.”

Beetje langdradig boek, dat zal elke lezer moeten toegeven. Het was me lang niet duidelijk waar we precies naartoe gingen, de verteller en ik; wat was ‘s mans bedoeling toch? Bleek het hele boek, zoals de alwetende achterflap uiteraard doet vermoeden, zich te concentreren op Jason en zijn opgroeien, op zijn worsteling met het gesproken woord en de gevaarlijke jongens in de klas, en op zijn voorzichtig geuite poëzie. Dat vader moeder bedroog had ik pas op het einde door, samen met Jason zélf. Naïef als alle kinderen en LJ’s op deze wereld zijn.

Ik vind dat achterflappen moeten afgeschaft worden. Ze verklappen te veel van de inhoud, ze ontnemen je de zin om te beginnen lezen want je weet toch al wat er allemaal gaat gebeuren, en ze zijn totaal overbodig. Tenzij om te weten waarover ‘t boek gaat maar dat is voor een wurm gelijk ik niet nodig, ik vreet me een weg door alles heen immers.

Enfin, toch maar een * 7/10 *

Paarse hibiscus – Chimamanda Ngozi Adichie

Achterflap: “De vijftienjarige Nigeriaanse Kambili is de dochter van een rijke en fanatieke religieuze man die voor de buitenwereld de reputatie heeft van een filantroop. Maar hij regeert zijn gezin met harde hand en het leven van Kambili wordt bepaald door zijn strenge regels. Tijdens een logeerpartij bij een vrijgevochten tante van Kambili ontdekken zij en haar broer dat het ook anders kan: overal in het huis staan boeken, heerlijke etensgeuren overheersen en gelach weerklinkt door het huis. Als Kambili en haar broer naar huis terugkeren, escaleert de situatie binnen het gezin. Kambili moet alles op alles zetten om haar familie bijeen te houden.”

Dat een vader zo hard kan zijn voor zijn kinderen, alleen maar voor zijn ‘geloof’… Het gebeurt overal ter wereld, en dit verhaal is er slechts één uit duizenden, maar de manier waarop de schrijfster dit vertelt, maakt dat het recht naar je hart gaat. Je voelt Kambili’s pijn als ze mishandelt wordt, maar ook nog steeds haar liefde voor haar vader en haar geloof dat hij het alleen doet om haar op het juiste pad te houden. Het eindigt onverwacht, maar het is het enige juiste einde. Rechtvaardig. Perfect.

* 8/10 *

Onder volwassenen – Sophie Dahl

Kitty heeft op z’n zachtst gezegd een turbulente kindertijd. Haar moeder is manisch depressief en hupt van de ene hobby naar de andere. Ze is een gepassioneerd schilderes met een ontstuimig liefdesleven, waaruit drie kinderen zijn voortgekomen: Kitty en haar jongere broertje en zusje (een tweeling). Kindermeisje Nora speelt een vreemde rol in het onstabiele gezin; zij volgt hen van Engeland naar New York en terug en schijnt als taak te hebben de dingen in evenwicht te houden, wat niet altijd lukt met zo’n ruimdenkende jonge moeder. Drugs, seks, het mag allemaal. Kitty wil graag op haar moeder lijken en past probleemloos in het plaatje van populaire tiener. De toestand escaleert als Kitty’s moeder begint op te trekken met Kitty’s vrienden.

Ik viel op het boek door de leuk versierde omslag. De flaptekst zei me ook wel iets: het leek het zoveelste oppervlakkig verhaaltje over het zoveelste tienermeisje dat haar ontluikende seksualiteit ontdekt, in een zoveelste ontwricht gezin. En dat vat Onder volwassenen wel zowat samen.
Sophie Dahl maakt gebruik van overdreven veel overbodige details. Het verhaal had veel korter verteld kunnen worden. Bovendien komen de personages niet allemaal even geloofwaardig over; zo is er prostituee Candy – over de scène in het zwembad weiger ik helemaal iets te zeggen – en Romeo de Rus met zijn hoertjes. Ze lijken er met hun haren bijgesleept als opvulsel tussen twee delen van Kitty’s leven. Nutteloos!
Dahl lijkt op te scheppen met haar kennis van plaatsen en merknamen; zo moet ze telkens weer terloops straatnamen kunnen noemen, of merken van etenswaren, parfums, kleding, gerei en andere dingen, waarvan ik nog nooit heb gehoord en die er ook totaal niet toe doen.
De sprookjesachtige cover heeft zijn verwachtingen niet ingelost. Geen verhaal dat me zal bijblijven.

* 7/10 *

Een verhaal van liefde en duisternis – Amos Oz

Achterflap: Amos Oz groeit op als enig kind van een afstandelijke, rationele vader en een romantische, depressieve moeder. Zijn familieleden observeert hij als waren ze tragikomische personages uit het werk van Tsjechov en Tolstoj. Wanneer hij twaalf is, pleegt zijn moeder zelfmoord, een gebeurtenis waarover hij vervolgens jarenlang zwijgt en die zijn verdere leven tekent.
Op meesterlijke wijze vervlecht Oz het verhaal van zijn eigen persoonlijke leven met hondertwintig jaar familiegeschiedenis, die begint in Odessa en via Polen en Praag eindigt in het door vluchtelingen, pioniers en Holocaust-overlevenden bevolkte Israël.

Ik had al veel goeds gehoord over Oz, maar deze eerder autobiografische roman sloeg dik tegen. Ik mag Oz’ schrijfstijl heel erg, maar zijn liefde voor details heeft mij meermaals het boek zuchtend doen opzij leggen. Zijn familiegeschiedenis probeert hij hier en daar met een humoristische ondertoon te verlichten, maar soms zijn de opsommingen bladzijden lang. Bovendien noemt hij tientallen, zoniet meer dan honderd namen van mij volslagen onbekende Israëlitische en Oost-Europese schrijvers en komen er zoveel verschillende namen in het boek voor dat er op den duur geen touw meer aan vast te knopen viel.
Toch heb ik het volgehouden tot over de 200 bladzijden… Veel moed aan degenen die het ook willen proberen!

* 2/10 *

Het sinaasappelmeisje – Jostein Gaarder

Achterflap: Op een dag krijgt Georg een brief in handen die door zijn overleden vader Jan Olav aan hem is geschreven. Het is een lange, spannende, intense brief. Zijn vader haalt herinneringen op aan hun drieënhalf jaar samen. En hij schrijft een sprookje over het Sinaasappelmeisje – spannend, vol humor en ontroerend. (…)

(Als ik de hele achterflap overtyp, zijn we morgen nog bezig en dan heb ik ineens het hele verhaal verteld. Dus dat ga ik jullie niet verklappen.)

Het is een dun boekje, wel eens wat anders dan ‘De wereld van Sofie’. Een veel eenvoudiger boekje ook, een simpel verhaaltje, met verder weinig inhoud. De grote levensvraag wordt gesteld: als je had geweten dat je uiteindelijk ook weer dood zou gaan, had je dan voor het leven gekozen? Deze vraag komt pas helemaal op het einde aan het bod; de rest van het boekje beslaat de liefdeshistorie van het Sinaasappelmeisje, tot in de vervelendste details uitgesponnen. Bovendien gedraagt Georg zich helemaal niet als een 15-jarige; de manier waarop hij zich tot de lezer richt, doet eerder aan een kind van 12 denken. Na het lezen van zijn vaders brief voelt hij zich plots echter ‘volwassen’… Right.

Ik vind het allemaal nogal opgeblazen, overdreven gedoe. Mooi verhaaltje, maar dat had ik op tien bladzijden ook kunnen schrijven.

* 5/10 *

Marley & me – John Grogan

Achterflap: John en Jenny nemen een puppy in huis, waarna hun leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Marley groeit al snel uit tot een niet te stoppen vierenveertig kilo zware stoomwals van een labrador retriever. Hij stormt door hordeuren, steelt lingerie en sieraden, en sloopt alles waar hij zijn tanden in kan zetten. Hoewel hij vaak de boel op stelten zet, zijn zijn betuigingen van liefde grenzeloos. Door alles heen blijkt hij een toonbeeld van standvastigheid, ook als de familie aan het eind van haar Latijn is. John Grogan brengt de hartverwarmende capriolen van de labrador tot leven – en laat zien hoe een grote, recalcitrante hond een gezin leert wat echt belangrijk is in het leven.

Een hartverwarmend boek dat elke hondenbezitter of -liefhebber zou moeten lezen, zeker als het over de aanschaf of het bezit van een labrador gaat; een gewaarschuwd man/vrouw is er twee waard.
Pas op: het einde is iets minder leuk, maar dat is wel te voorspellen aangezien het nu eenmaal over het hele leven van de hond gaat en aan elk leven komt een einde…

Het boek is enorm levensecht en bijna biografisch geschreven, maar toch twijfel ik of de schrijver alles zelf heeft meegemaakt? Het laatste hoofdstuk, waar Marley na een bewogen leven sterft, was ontzettend ontroerend, maar bij de begrafenis stelde ik me toch vragen: een lijk stijft na een paar uren al op, en zij konden hun dode hond na een nacht in de garage nog in een bepaalde houding schikken??

Op dit (lugubere) detail na komt alles levensecht over hoor

* 9/10 *

Het boek is trouwens ook verfilmd!

Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht – Mark Haddon

Achterflap: Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht is geen gewone detectiveroman. De detective en verteller is Christopher Boone. Christopher is vijftien en heeft een vorm van autisme. Hij weet heel veel van wiskunde en heel weinig van mensen. Hij houdt van lijstjes, patronen en de waarheid. Hij houdt niet van de kleuren geel en bruin en wil niet aangeraakt worden. Hij is in zijn eentje nooit verder geweest dan het eind van de straat, maar wanneer de hond van de buurvrouw vermoord blijkt te zijn, begint hij aan een angstige reis die zijn hele wereld op z’n kop zet.

Hilarisch boek, en tegelijk ook héél leerrijk; je duikt als het ware in het anders zo ontoegankelijke hoofd van een autist, en die worden zo vaak verkeerd begrepen en vreemd bekeken. Een aanrader voor iedereen!

* 9/10 *