Rode schoenen – Joanne Harris

Korte inhoud: het avontuur in Lansquenettes ligt een paar jaar achter hen als we Vianne, Anouk en Rosette in Parijs ontmoeten. Intussen hebben ze nog veel meegemaakt en is Vianne uit angst voor ‘de Vriendelijken’ en de wind veranderd van de kleurrijke, levensgenietende dame zoals we haar herinneren, in een onherkenbare grijze muis. Ze hoopt zo eindelijk een stabiel en onopvallend leven te kunnen opbouwen voor zichzelf en haar kinderen, met behulp van de rijke maar kortzichtige huurbaas Thierry die zijn oog op Vianne heeft laten vallen en gelukkig niets van haar verleden afweet. Maar dan komt Zozie in hun leven, niet veel later gevolgd door Roux, en het verleden haalt hen in…

Het was een tijdje geleden dat ik “Chocolat” heb gelezen en de film heb gezien (Johnny Depp!!). Op de eerste bladzijden van dit vervolgverhaal raakte ik dan ook compleet in de war: hoezo Vianne was dood? Wie was dan die “ik”?! Het moeilijke aan dit boek is namelijk dat je drie vrouwen aan het woord krijgt, die om en om wisselen: Anouk die nu elf is, Vianne die nu Yanne heet en in Parijs een chocolaterie heeft, en ‘Zozie’ die niet is wat ze lijkt. Soms wisselt het een beetje te veel, waardoor er gaten in het verhaal vallen terwijl andere gebeurtenissen twee keer worden verteld.
Qua schrijfstijl wist Joanne Harris me te boeien vanaf het eerste zinnetje. Eén keer ik het boek vastnam, was het ongelooflijk moeilijk om het weer weg te leggen. Tot grote ergernis van mijn omgeving sloot ik me zelfs af, ging volledig op in het verhaal, het sleepte me mee als de decemberwind waar Vianne zo bang voor was. Parijs en de Butte worden beschreven alsof je daar zelf loopt, ik voelde de koude wind ook al was het 30graden in de echte wereld, ik zat op het puntje van mijn stoel, meermaals. De magie was er een beetje te dik opgesmeerd, maar daar kunnen wij fantasievolle boekenwurmen zeker mee leven.

Het happy end was zo melig dat ik me niet goed voelde worden maar dat zat er wel aan te komen he, da’s geen spoiler als ik dat hier verklap.

En nu: neem een paar dagen vakantie, koop/leen dat boek en LEES!

* 7/10 *

Bal masqué – Elia Barceló

Achterflap: Parijs, 1991. Jaren nadat de Argentijnse schrijver Raúl de la Torre zich in de Franse hoofdstad van het leven heeft beroofd, besluit de jonge criticus Ariel Lenormand een boek over hem te schrijven. Maar al na korte tijd blijkt dat zijn onderzoek een levensgevaarlijke onderneming is. Want welk duister geheim ligt er verborgen in Raúls literaire werk? Was de dood van zijn tweede vrouw werkelijk een ongeluk? En wat bracht de schrijver tot zelfmoord? Ariel raakt verstrikt in een labyrint van leugens en verdachtmakingen.

Wat kan ik zeggen, zonder afbreuk te doen aan het boek of aan Barceló als schrijfster? Ze heeft de ongelooflijke gave zonder probleem van vertelstandpunt te switchen, zodat je als lezer langzaam maar zeker een volledig beeld krijgt van de gebeurtenissen, tot blijkt dat het tóch niet is gegaan zoals je had verwacht! Mijn favoriete personage blijft Amelia, een sterke vrouw die onder haar masker het grote leed van een verloren liefde met zich meedraagt.

*9/10*

Chocolat – Joanne Harris

Achterflap: Wanneer Vianne Rocher met haar dochtertje Anouk in een klein Zuid-Frans dorpje neerstrijkt, lijken er magische krachten tot leven te komen. Pal tegenover de kerk opent ze een chocolaterie. Met lede ogen moet de starre dorpspastoor Reynaud aanzien hoe Vianne uitgerekend in de vastentijd zijn parochianen verleidt met onweerstaanbare chocoladecreaties en haar warme persoonlijkheid. Al snel sluit ze vriendschap met de dorpelingen. Wanneer Vianne aankondigt dat ze met Pasen een chocoladefestival wil organiseren, raakt père Reynaud buiten zichzelf van woede, en stevent de strijd in het dorp af op een dramatisch hoogtepunt.

Een betoverend boek, de magie is je al van in het begin duidelijk en sleept je mee, hoe onwerkelijk het soms ook overkomt. Je voelt je meteen verbonden met buitenbeentje Vianne, en de afkeer voor die rare conventionele pastoor groeit met het vorderen van het verhaal: wat een creep! Gelukkig wint het goede altijd…

Hoe dan ook méér dan het lezen waard, en ik ben superbenieuwd naar het vervolg!

*8/10*

De klokkenluider van de Notre Dame – Victor Hugo

Iedereen heeft ooit wel eens ergens het verhaal gehoord van de oerlelijke, misvormde, gebochelde, dove, éénogige klokkenluider, die verliefd werd op de beeldschone Esmeralda. In het Disney-sprookje loopt alles goed af.

Uiteraard maakt zo’n liefde geen schijn van kans in het echte leven, en in dit boek dus ook niet. Geschreven in de 19de eeuw over het Parijs van de 15de eeuw. Een grote stad met scherpe kantjes en duistere hoekjes, die door de schrijver genadeloos onder de loep worden genomen. Hoeveel beter is het leven niet in zijn eeuw!
Hij kan het dus niet laten om hier en daar uit te weiden. De bladzijdelange beschrijving van Parijs gezien van bovenop de Notre Dame heb ik moeten overslagen; dat was er net íets over en absoluut overbodig voor de rest van het verhaal. Een eenvoudig plattegrondje van de stad was genoeg geweest.

Het verhaal is triest en stevent -dat mag van in het begin duidelijk zijn- af op een tragisch einde. Quasimodo leeft met zijn meester Frollo in de Notre Dame. Frollo raakt geobsedeerd door de frêle Esmeralda, maar die valt dan weer op ijdeltuit Kapitein Phoebus (niet voor niets genoemd naar de god van de zon uit de mythologie) die uiteindelijk haar dood wordt. (Ge verliest uw verstand als ge verliefd zijt; amai nog niet!)

7/10 (door de dikwijls veel te uitgebreide beschrijvingen; het verhaal zelf is en blijft onsterfelijk!)