Witte vleugels, zwarte vleugels – Sue Monk Kidd

Sarah krijgt voor haar elfde verjaardag een persoonlijke slaaf toegewezen, de tienjarige Hetty. Sarah vindt het een weerzinwekkend idee om een mens als haar bezit te beschouwen, maar in die tijd was dat nog heel normaal. De twee meisjes ontwikkelen een speciale vriendschap, ook wanneer hun levens andere kanten opgaan. In dit boek volgen we de beide meisjes, alles wat ze meemaken: het harde leven onder slaven, de onbarmhartigheid van de superieure blanke rijke, de mislukte slavenopstand in de stad… Sarah besluit het op te nemen voor de slaven maar als alleenstaande vrouw is het in het Amerika van de 19e eeuw niet evident om voor jezelf op te komen, laat staan voor andere, minderwaardige wezens…

Ik vond het boek bij momenten veel te onrealistisch, zoals Sarah op eigen houtje zoveel reist in een tijd waarin dat echt niet zo voor de hand ligt, en gewoon haar eigen ding doet. Dat Hetty zichzelf ook zoveel verboden dingen kan permitteren en er op de één of andere manier altijd mee wegkomt. Ik weet het niet. Ik kon niet meeleven met de hoofdpersonages, en ondanks de afschuwelijke straffen die werden beschreven, vond ik het bij momenten veel te rooskleurig. Ja. Onnozel he. Als ik alle positieve reviews op Goodreads zie, dan denk ik dat het misschien wel gewoon aan mij ligt.

Een mooi verhaal, over vriendschap en je volledig durven geven voor iets waarin je gelooft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s