Een boek per dag – Nina Sankovitch

Het idee sprak me wel aan: een jaar lang iedere dag één boek lezen. Hoe pas je zoiets immers in in het leven van alle dag?

Nina is de dochter van een Wit-Russische vader en een Belgische moeder die na de Tweede Wereldoorlog alles in Europa achterlieten om in Amerika opnieuw te beginnen. Ze krijgen drie dochters, en wanneer de oudste, Anne-Marie, op 46-jarige leeftijd na een korte maar hevige strijd tegen kanker overlijdt, probeert Nina voor iedereen in haar omgeving het leed te verzachten, tot ze zelf 46 wordt en beseft dat ze zichzelf wegcijfert en constant voorbijrent. Op dat moment besluit ze een sabbatjaar in te plannen, waarbij ze elke dag één boek zal lezen én reviewen op haar site Read All Day.

In dit boek vertelt ze over alle gebeurtenissen in dit bizarre jaar. Ze leest verhalen die sterke herinneringen aan haar eigen leven en haar jeugd met haar familie oproepen of zich verweven met haar eigen gezin terwijl ze boek na boek, dag na dag verslindt. Beetje bij beetje kom je zo als lezer meer over Nina, haar gezin en haar achtergrond te weten.

Zelfs met Kerstmis en op gezinsvakanties met haar man en vier zonen leest ze, en elke ochtend besteed ze gemiddeld twee uur aan het schrijven van een review, en daar komen dan nog steeds meer mailtjes en reacties van andere lezers bij die beantwoord moeten worden. (Eerlijk; zoveel druk en stress voor zo’n intensieve challenge; ik krijg al stress van het idee!) Haar huishouden ligt er minder perfect bij, maar niemand die haar dat kwalijk neemt.

De oorspronkelijke titel, Tolstoy and the Purple Chair, vind ik veel beter gekozen dan de Nederlandse vertaling: Nina is grote fan van Tolstoy en de meeste boeken worden gelezen in een purperen sofa, wat een beeld van gezelligheid en warmte oproept.

Ik ben eigenlijk een beetje jaloers hoe ze boeken en personages weet te analyseren. Het deed me beseffen dat ik soms misschien te snel door een boek vlieg, er niet al te lang bij stil kan of wil staan, en het daardoor een week later alweer ben vergeten.
Ze schrijft erg vlot, maar ze doet iets té goed haar best om ieder hoofdstuk met een directe boodschap of mooie levensbeschouwing af te sluiten. De gezinstaferelen lijken tenenkrullende reclamespotjes voor het Amerikaanse gezinsleven: hoewel ze moeten rondkomen met één inkomen (want Nina blijft al een tijdje thuis voor de kinderen), kunnen ze zich moeiteloos een groot huis met grote tuin veroorloven waar het wemelt van de liefdevolle momenten met kinderen en katten.
Zo te lezen heeft ze haar zaakjes perfect voor elkaar en dat stoorde me soms; hoewel ze erg open is naar de lezer toe tot en met haar twijfels over haar seksleven, kan ik me bijvoorbeeld niet voorstellen dat er nooit negatieve reacties kwamen op haar leesjaar vanuit haar gezin, dat immers een pak minder aandacht kreeg van haar. Zo is er de scène waar ze met haar stiefdochter naar een tenniswedstrijd gaat en terwijl ze moeten wachten, leest Nina. Ik zou dat ongelooflijk ongezellig en onbeleefd vinden, maar Nina gaat er zomaar vanuit dat haar stiefdochter dit uitje fantastisch vindt, ook al zit haar gezelschap met haar neus in een boek. Uhu.

Leuk detail: haar ouders leerden elkaar kennen in mijn hometown Leuven, waar ze beiden studeerden aan de universiteit.

Toch drie sterren omdat de liefde voor het lezen en voor haar familie van elke bladzijde spat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s