Een leven na jou – Jojo Moyes

Drie jaar. Zo lang heeft het geduurd voor ik dit vervolg op Voor jou  – de eerste roman van Moyes die ik ooit las – kon oppakken om te lezen hoe het verderging met Louisa na de zelfmoord van Will. Want natuurlijk wilde ik dat keigraag weten, maar ik was bang dat het afbreuk zou doen aan het prachtige liefdesverhaal dat intussen ook werd verfilmd. Maar weet ge? Dit is een typische Jojo Moyes: een realistisch verhaal over een sterke, jonge vrouw die haar plaats in de wereld zoekt, en uiteindelijk ook vindt.

Louisa woont in hartje Londen na een redelijk mislukt verblijf in Parijs. Haar baantje in een bar op de luchthaven wordt er enkel slechter op wanneer ze een nieuwe baas krijgt die zijn personeel dwingt een belachelijk pakje te dragen. Wanneer ze van haar dakterras valt en moet revalideren, wordt ze verplicht om enkele weken bij haar redelijk instabiele familie in te trekken. Haar moeder is zich gaan verdiepen in het feminisme en dat zet de basis van het gezin op losse schroeven, maar ze verplichten haar wel om hulp te zoeken waardoor ze in een rouwgroep terecht komt. Zo ontmoet ze stoere vrouwenverslinder Sam, en net als ze denkt dat ze weer iets zou kunnen gaan voelen voor een andere man, staat Lily op haar stoep.

Een paar dingetjes vond ik minder geloofwaardig: de hele ambulanciers-in-gevaarlijke-wijk-scène, de mensen van de rouwgroep die ineens allemaal vrienden zijn, en Lily. Ik snap dat wanneer een zestienjarige je leven binnenwalst, die op de één of andere manier verbonden is met de overleden liefde van je leven, dat je alles wil doen om haar te helpen. Maar dat kind had familie die voor haar kon, nee móést zorgen; ik kan niet begrijpen waarom Louisa constant de martelaar moest spelen en zichzelf opofferen. Eigenlijk wilde ik haar, net zoals haar zus haar als enige de waarheid durfde zeggen, keihard door elkaar rammelen: GET A GRIP GIRL.

Het stukje waarin Lily zelf even aan het woord komt, om de hele situatie te vertellen, hoefde voor mij helemaal niet; het stroeft en lijkt er achteraf aan toegevoegd.
Ook het einde vond ik ongemakkelijk: goed, ze kiest éindelijk voor zichzelf, maar laat daarbij zoveel achter dat ik mij afvraag hoe ze nu ineens die stap wel kon maken. Omdat ze Will eindelijk kan loslaten? Ik weet het niet. Het kon me niet helemaal raken. En zeker niet zo diep als Voor jou, waarbij ik tranen met tuiten heb gehuild. Dat had ik ook niet verwacht, want het zou wel triest zijn voor Louisa als ze weer zoiets vreselijks had moeten meemaken 🙂

Anyways. Het was een heel mooi boek, vlot geschreven, maar niet één van Moyes’ beste.

Advertenties

Een gedachte over “Een leven na jou – Jojo Moyes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s