Waterschapsheuvel – Richard Adams

Wauw, dit boek. Ik heb geen idee hoe het op mijn leeslijst is gekomen, ergens dacht ik dat ik het misschien vroeger al had gelezen, als kind, maar eigenlijk is het totaal geen kinderboek, want sommige scènes zijn erg bloederig en gewelddadig. Nochtans ontstond het als een ‘bedtime story’ van de schrijver voor zijn kinderen.

Vijfje, Hazelaar, Potje en enkele andere konijnen lopen weg uit hun kolonie omdat Vijfje, die de toekomst kan zien, weet dat mensen de kolonie zullen komen vernietigen. Dus besluiten ze weg te trekken en, omdat de andere konijnen hen niet willen geloven, op hun eentje elders een nieuwe kolonie te stichten.
Konijnen zijn geen roofdieren en dus prooien, maar het zijn dappere beestjes. Onderweg worden ze geconfronteerd met heel wat uitdagingen: een rivier oversteken, mensen ontwijken, voldoende voedsel verzamelen, zorgen voor een veilige schuilplaats, ontsnappen uit andere kolonies… tot ze de Waterschapsheuvel bereiken en weten: hier zitten ze goed.
Zonder wijfjes zal hun kolonie echter niet kunnen voortbestaan, dus wordt er een expeditie op touw gezet waarbij ze wijfjes uit een andere kolonie willen ontvoeren, een kolonie die al heeft laten blijken hoe nietsontziend ze omgaan met konijnen die de regels niet volgen en hen tegenwerken. Het boek blijft daarom spannend tot en met de laatste bladzijde. En ontroerend, dat ook heel vaak.

Richard Adams heeft zich niet beperkt tot zich stevig inlezen in de konijnenwereld, maar verzon er een hele fantasiewereld bij, zonder het onrealistisch te laten overkomen. Ik snap dat volwassenen zich laten afschrikken door dit boek omdat het nu eenmaal over konijnen gaat, maar dat wil niet zeggen dat het een simpel verhaaltje is, integendeel. De gevaren waar de konijnen zich doorheen moeten slaan, zelfs de oorlog op het einde, doen af en toe zelfs vaag denken aan Game of Thrones – I kid you not. Ik las er elke avond voor het slapengaan een stuk in, en ging er vaak met opzet wat vroeger voor naar boven. Langs de ene kant voelde ik me wel thuis in hun wereld, die bij momenten immers zo vredig en eenvoudig was, en langs de andere kant was ik blij dat ik veilig in mijn zeteltje zat, ver van alle gevaren.
De manier waarop Richard Adams de natuur beschrijft, is zo geweldig mooi, dat ik eens te meer besef hoe beperkt mijn woordenschat is wanneer het op bomen-, bloemen- en plantensoorten gaat. Hij zegt namelijk nooit “ze gingen schuilen in de struiken”, neen, “ze gingen schuilen in de ligusterhaag die doorweven was met één of andere bloem die ik niet eens ken”. Zijn kennis en vertelkunst zijn iets om jaloers op te zijn, en om keihard van te genieten.

In de uitgave die ik heb, van de Boekerij uit 2015, werden er halverwege het boek enkele tekeningen geselecteerd van de originele afbeeldingen die elk bij een hoofdstuk hoorden – jammer genoeg niet allemaal, want het zijn prachtige kunstwerkjes.

Echt een pareltje van een boek, voor iedereen die graag avonturenverhalen leest.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s