Eva Luna – Isabel Allende

Dat er nog een boek van Isabel Allende was dat ik nog niet had gelezen, daarvan had ik geen idee tot ik besloot om mijn leeslijst op Goodreads te beginnen lezen in de volgorde waarin ik de boeken er ooit had aan toegevoegd. En daarbij verscheen dit als eerste.

Eva is een jonge vrouw wiens geschiedenis slechts teruggaat tot haar moeder, die opgroeide in het oerwoud om vervolgens op een kostschool opgesloten te worden en haar leven als dienstmeid doorbracht, wat ook Eva’s lot zou geworden zijn als ze niet op haar prins, de ruige Huberto Naranjo was gebotst, die haar dreigt mee te slepen in de guerilla-oorlog die op dat moment het land doet beven.

Ik heb geprobeerd dit verhaal op de ingewikkelde tijdslijn van Chili te plaatsen, want zoals gewoonlijk verwijst Allende enkel naar de geschiedenis op een vage manier, en benoemt ze belangrijke historische sleutelfiguren neerbuigend met een bijnaam, zoals ‘de Generaal’ of ‘de Weldoener’, alsof de lezer wel meteen zou weten over wie het gaat. Als buitenstaander met een slechts vage notie van de Chileense geschiedenis, die in mijn ogen immers een continue afwisseling tussen dictaturen en pogingen tot democratie lijkt, voelde ik me op die manier nog verder buitengesloten en het is mij niet gelukt om historische feiten te koppelen aan de gebeurtenissen in het boek. Misschien gaat het ook helemaal niet over Chili, want het land wordt nergens benoemd, en Zuid-Amerika kent nu eenmaal een zeer roerige geschiedenis, waarvan Allende zelf de gevolgen heeft ondervonden.

Het ontbreekt in dit boek aan de flinke snuif magisch realisme die in vele andere van Allendes boeken zo belangrijk is. Er is wel wat bijgeloof bij de personages, geesten die al eens durven rondwaren in huis, een indiaan die door een goede beurt miraculeus geneest van een giftige slangenbeet, vrouwen die bevallen alsof het niks is – maar daar stopt het dan ook.
En ook aan de vaart waarmee Allende kan schrijven. Het kan aan mij liggen of aan de periode waarin ik dit boek las (waardoor ik misschien minder gefocust las), maar haar anders voor mij zo roerende, lyrische, vlotte beschrijvingen voelden nu te kort en soms zelfs te gemaakt, te afgeraffeld aan. Misschien is dit boek gewoon anders dan al haar andere verhalen, of misschien ben ik haar historische romans over sterke vrouwen gewoon ontgroeid?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s