De vrouw van Zagreb – Philip Kerr

Ik kan me met mijn mogelijkheid herinneren hoe een thriller in mijn boekenkast terechtkwam, want uit principe koop ik die niet: van net dit genre heeft het geen enkel nut om een boek te herlezen omdat je de plot al kent. Het kan zijn dat ik dat niet door had – al staat er op de kaft in het groot ‘thriller’ – en al zeker niet dat er een hele reeks is geschreven rond hoofdpersonage Bernie Gunther. Want dan zou ik het eerste boek uit de reeks hebben gekocht, en niet nummer euhm vijfentwintig ofzo.

Maar dus, een thriller. Edoch niet zomaar een thriller: eentje zoals ik die nog nooit eerder las, want het verhaal speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ondanks het feit dat het oorlog is, moeten er nog steeds misdaden worden opgelost, natuurlijk. Bernie Gunther is een niet zo heel erg gerespecteerde politieman in Berlijn, met bovendien een moeilijk te verbergen antipathie tegenover het nazisme, wat het er niet makkelijker op maakt, al kan hij goed doen alsof.
Het was even wennen aan deze setting, en aan de aanwezigheid en het omvormen van historische namen als Himmler of Goebbels, die als Bernies opdrachtgever zelfs een belangrijke rol speelt in het verhaal, tot fictionele figuranten.

Het duurde een tijdje voor ik de humor van Bernie kon begrijpen en op den duur zelfs appreciëren. Ja ik heb gelachen! En tegenlijk ook heel wat bijgeleerd, wat je van een doorsnee thriller niet kan zeggen (of het moest gaan over de tien beste manieren om een lijk te laten verdwijnen).
Zo brengt Bernie een bezoek aan concentratiekamp Jasenovac tijdens een reis door Kroatië met al zijn gruwelen – gruwelen die de gruwelen van de nazi’s bijna doen verbleken. Over dat stuk van Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog wist ik nog niets. En ook heel erg weinig over Berlijn tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De stad werd natuurlijk zwaar gebombardeerd door de geallieerden en de manier waarop dit aan bod komt in het boek – alsof het gaat over een paar lastige vliegen die op de huizen poepen waardoor Bernie moet schuilen in een schuilkelder – maakt ook dat weer tot een cynische zijnoot, zo van “ik ben niet anders gewend, ze kunnen me niets”.

De hele romance tussen Bernie en de mooie, jonge actrice gaat er zo ver over dat ik mij afvraag of de schrijver ook dit in het belachelijke wil trekken. Of hij het hele misdaadgenre in het belachelijke wil trekken, wie weet.

En wie weet lees ik nog wel eens een andere Bernie Gunther. Want ik ga dit boek niet snel vergeten!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s