Het eiland van de verdwenen meisjes – Jennifer McMahon

Van boeken die bestempeld worden als ‘literaire thriller’ gaan mijn haren recht omhoog staan – dat is net alsof de uitgever wil beweren dat een misdaadroman door laat ons zeggen Jane Austen is geschreven. Een verkooptruc, meer is dat niet. En geen goed begin voor mijn leeservaring. Je zou kunnen zeggen: dan zijn je verwachtingen laag en kan het enkel meevallen, toch?
Ondanks dat ik het boek op één namiddag uitlas – want zoals steeds wilde ik dolgraag weten hoe het zou aflopen – vind ik het geen al te beste thriller. Het verhaal hangt met haken en ogen aan elkaar, de personages blijven papieren figuurtjes zonder enige diepte en de beschrijvingen zijn zo vaag dat het zich net zo goed in het bos hierachter had kunnen afspelen. En lag die speelplek in de bossen nu wél of niet op de oever van een meer?

Om het allemaal nog een beetje erger te maken, is de vertaler compleet de mist ingegaan: er wordt enkele keren verwezen naar de verdwijning van Daniel, en dat zijn dochter Lizzy enkele jaren later eveneens verdween, toen ze net aan de universiteit begonnen was. Later in het verhaal trekken ze een vergelijking tussen de verdwenen meisjes en toen had mijn frank waarschijnlijk moeten vallen dat er iets niet klopte, want er is toch een verschil tussen een bijna-volwassen meisje van 18 dat haar vader gaat opzoeken en een kind van zeven dat verdwijnt? Waarom dan die rare vergelijking? Pas helemaal op het einde blijkt dat er ‘middelbare school’ werd bedoeld en niet ‘universiteit’, want Lizzy was pas veertien toen ze er vandoor ging. Dit soort dingen kan toch makkelijk vermeden worden met een béétje deftige eindredactie?

Het hoofdpersonage, Rhonda, gaat zelf op onderzoek uit wanneer een klein meisje vlak voor haar ogen ontvoerd wordt door iemand in een konijnenpak. Dat triggert herinneringen aan haar jeugd, waarin Daniel zich verkleedde als paashaas om zijn kinderen en haarzelf te amuseren. In het begin lijkt het of beide verhaallijnen – het ontvoerde meisje en de herinneringen uit Rhonda’s jeugd – erg ver uit elkaar liggen, en dat is ook zo want behalve het konijnenpak zijn er geen enkele overeenkomsten. Tussen de flashbacks door krijgen we in enkele alinea’s zicht in het gestoorde brein van het konijn zelve, wat totaal niks bijdraagt aan het verhaal en enkel bevestigt wat we al weten. O, en o, het feit dat Rhonda tussen de soep en de patatten haar maagdelijkheid verliest alsof het niets is, had een duidelijk signaal moeten zijn voor mij om de dader te identificeren maar dat had er nu toch echt wel te dik op gelegen, nee?!
Wanneer de beide verhaallijnen op het einde bij elkaar komen, is dat geforceerd en voorspelbaar. Ik heb net niet met mijn ogen gerold, want zag je dat niet van ver af komen? (Alleen twijfelde ik voor de dader in Rhonda’s verhaallijn nog tussen de broer en de vader.)
Ook de ontknoping van de ontvoering loopt op een sisser af: ineens hebben ze de dader, die zichzelf aangeeft. Ah ja. Oké dan. Was het dat nu?

Dat was het.

 

Advertenties

2 gedachtes over “Het eiland van de verdwenen meisjes – Jennifer McMahon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s