Augustus – John Williams

Op aanraden van een vriendin ontleende ik dit boek uit de bibliotheek, zonder ál te hoge verwachtingen: van John Williams wordt immers niet beweerd dat hij hapklare romans schrijft. Maar het onderwerp – het oude Rome onder keizer Augustus – dát sprak mij dan weer wel aan.

Het boek start bij de moord op Iulius Caesar, de oom en adoptievader van Octavius. In het eerste deel volgen we Octavius en zijn vrienden bij hun terugkeer naar Rome en de strijd tegen Marcus Antonius, met een focus op de brieven van Maecenas, Livius en Agrippa.
In deel twee is het vooral dochter Julia die aan het woord komt, vanop het eiland waar zij in ballingschap zit omwille van een samenzwering tegen haar eigen vader, en vertelt over haar leven dat volledig in het teken stond van Augustus en het behouden van zijn rijk. Politiek, intriges, machtswellust, verraad, samenzweringen, burgeroorlogen: dat zijn de kernwoorden van Augustus’ heerschappij.
Pas op het einde komt Augustus zélf aan het woord, in een lange brief, waarin hij zijn eigen goede daden opsomt: zo richtte hij onder andere scholen op in het ganse Romeinse Rijk, bracht vrede, maakte komaf met piraten en de vijanden van zijn vader en zorgde ervoor dat zelfs de armen te eten kregen.

Wat meteen opviel, was de aparte schrijfstijl. Williams kiest bewust voor een briefroman, zodat de verschillende personages aan het woord kunnen komen. Daarbij houdt hij een eerder stijve vorm aan, wat voor mij aanvoelde alsof ik weer in de Latijnse les zat en het vertalingen rechtstreeks uit het Latijn waren, ook al zit er geen enkel historisch document tussen de teksten. Om maar te zeggen: John Williams kan er wat van.

Ik denk echter dat je wel wat geschiedkundige achtergrond nodig hebt om dit boek ten volle te kunnen appreciëren: Williams doet serieus aan name dropping. Zowat alle grote namen die toen leefden, komen aan bod, hetzij als briefschrijver, hetzij als terloopse passant in de brieven. Mijn sympathie voor Cicero blijft en zelfs Catullus, mijn favoriete Latijnse dichter, wordt ergens (hoewel niet erg positief) vermeld.
Iemand zei me dat ze al die drieledige Romeinse namen maar ingewikkeld en op elkaar lijken vond, en ik kan me voorstellen dat dat inderdaad het geval is als je nog nooit eerder van Marcus Tullius Cicero en Marcus Junius Brutus hebt gehoord, of Gaius Cilnius Maecenas en Titus Livius… Ik als ex-Latinist heb keihard mijn hartje kunnen ophalen; het was alsof ik op een reünie was waar ik alle oud-bekenden uit mijn jeugd tegenkwam!

Ik was compleet weg van dit boek. Het was lang geleden dat ik me nog zó liet meeslepen. 5 sterren, geen twijfel mogelijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s