Birdcage Walk – Helen Dunmore

Toen ik met een grote stapel boeken verscheen aan de kassa van de Londense Waterstones, prees het meisje achter de kassa me deze roman aan, aan halve prijs, dus dat konden we niet laten liggen hé. Ik kende de schrijfster niet, maar Helen Dunmore – overleden in 2017 – zou bekendstaan om haar vlotte romans. Dus waarom niet?

Engeland, eind 18e eeuw. Lizzie verhuist met haar mysterieuze echtgenoot Diner naar het nieuwbouwproject waarin hij al zijn geld heeft geïnvesteerd. In Frankrijk broedt de revolutie die ervoor zal zorgen dat hij alles verliest. Lizzie neemt als huisvrouw de zorg voor haar halfbroertje op zich, zeer tegen de zin van haar echtgenoot, en riskeert zijn toorn door overdag weg te glippen om haar ouderlijk huis te gaan bezoeken en zelfs af te spreken met een andere man. Wat heeft Lizzie überhaupt ooit in haar echtgenoot gezien? Waarom houdt ze van hem? Dat bleef voor mij als lezer een raadsel; een goed inzicht in Lizzies huwelijk kreeg ik nooit.
Lizzie is in mijn ogen een verwend en verwaand nest dat niet weet wat ze wil; ze komt in opstand tegen het beeld van de brave huisvrouw die in de potten moet roeren, maar het enige waar ze de hele dag mee bezig is, is de zorg voor de baby en het kuisen van het huis (serieus, alsof ze een heel paleis moest schoonmaken en niet maar drie of vier kamers) en dingen die ze niet mag. Feministische pamfletten schrijven zoals haar moeder wil ze niet. Alles waaraan ze denkt is die baby die niet eens van haar is. Ze ‘weet’ op de één of andere manier dat ze bang moet zijn van Diner, en tóch spreekt ze af met een andere man. Het karakter van Lizzie zit vol onuitgelegde tegenstrijdigheden die afbreuk doen aan de geloofwaardigheid van het hoofdpersonage.

Diner zwijgt angstvallig over zijn vorige echtgenote, die in haar thuisland Frankrijk kwam te overlijden maar tóch hier haar graf heeft – als lezer weet je al van in het begin dat hij haar vermoord heeft, dus ik zat er het hele boek op te wachten dat hij nu ook zijn tweede echtgenote een kopje kleiner zou maken. En ik vond het bijna jammer toen dat uiteindelijk niet gebeurde, want ik vond Lizzie steeds minder sympathiek.

Op de achtergrond speelt de Franse revolutie, maar je krijgt bitter weinig informatie mee; Dunmore verwacht duidelijk enige voorkennis van haar lezers en laat mij nu niet zo veel meer weten van de geschiedenislessen op school. Behalve dat Diners nieuwbouwproject failliet dreigt te gaan, heeft die oorlog trouwens geen énkele invloed op het leven in dit Engelse dorpje. Het lijkt mij dat dit verhaal net zo goed in de Middeleeuwen had kunnen plaatsvinden, of gewoon in de 21e eeuw.
Van een historische roman verwacht ik niet enkel entertainment, maar ook iets bij te leren over de periode waarin het verhaal zich afspeelt. En dat is hier dus totaal niet het geval; daarvoor blijven de gebeurtenissen in Frankrijk te vaag en te ver weg.
Ik las verder omdat ik benieuwd was of Lizzie de waarheid over de eerste echtgenote te weten zou komen, en of zij wél tijdig zou kunnen ontsnappen uit Diners klauwen.

Mja. Hoewel het erg vlot geschreven is, is dit geen geweldig goed boek dus.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s