De groene mijl – Stephen King

Paul Edgecombe is een oudgediende in de gevangenis van Cold Mountain, waar hij de leiding heeft over de zogenaamde ‘Groene Mijl’: het blok waar de terdoodveroordeelden verblijven in afwachting van hun terechtstelling.
Voorafgaand aan de komst van John Coffey – zoals koffie om te drinken, maar dan anders gespeld – zijn er allerlei voorvallen die het verdere verloop van het verhaal al vastleggen. Zo is er de afschuwelijke moordenaar William die zichzelf maar al te graag ‘Billy The Kid’ noemt. Delacroix, de eerstvolgende om op de elektrische stoel te gaan zitten, sluit vriendschap met een muis, Mr. Jingles, die allerlei kunstjes kan en veel te slim lijkt om een gewone muis te zijn. Jonge cipier Percy begrijpt nog niet helemaal hoe de regels werken en wil vooral niet over zich heen laten lopen, door niemand, want hij kent de gouverneur dus pas maar op.
Wanneer de grote, donkere John Coffey hen komt vervoegen, is het al lang duidelijk dat niets nog zal gaan zoals zou moeten. Deze man bezit een kracht en een talent dat tegelijk een vloek is. Als lezer voel je snel dat er iets niet juist zit met zijn veroordeling: hij was op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd, maar hij was zwart en in de jaren ’30 was je dan sowieso schuldig. Zijn dood lijkt onvermijdelijk en alles wat je kan doen, is verderlezen…

Het is een tragisch verhaal, en des te tragischer omdat de doodstraf op sommige plaatsen in Amerika nog steeds wordt uitgevoerd, hetzij niet meer met een elektrische stoel. Wat geeft ons het recht om het leven van een ander mens af te nemen?

Stephen King heeft in zijn 42e boek – dat oorspronkelijk als een vervolgverhaal in zes delen werd uitgegeven – zijn vakmanschap weer maar eens bevestigd. Het leest als een trein en je gelooft alles wat hij zegt.

Wie heeft niet de film gezien met Tom Hanks in de hoofdrol? Ik zou hem graag nog eens zien, maar spijtig genoeg is hij niet op Netflix te vinden en heden ten dage zijn er amper andere legale manieren om een film te kijken als je geen televisie-abonnement hebt.

Hoedanook een ongelooflijk aangrijpend boek. Ik heb tranen met tuiten gehuild toen het moment van John Coffey daar was…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s